Kontynuujemy nasze zmagania na drodze ku stworzeniu syntezatora mowy. Poprzednio opowiedzieliśmy o zamianie tekstu pisanego na ciąg fonemów i skończyliśmy na zaprojektowaniu algorytmu, który takiej zamiany dokonywał. Dziś osiągniemy kolejny stopień wtajemniczenia.

Czy zdarzyło Wam się kiedyś zakochać? Strasznie głupia sprawa, ale Alicja i Bob nie są pewni, co do siebie czują. Żadne z nich nie zdecyduje się powiedzieć drugiemu, że go (nie) kocha, póki nie usłyszy podobnej deklaracji od drugiej strony. Sytuacja wydaje się bez wyjścia - póki któreś z nich nie "pęknie", będą trwali w zawieszeniu. Zawieszona Alicja nie jest w stanie programować, a Bob projektować protokołów kryptograficznych - trzeba więc coś zrobić, żeby pomóc nieszczęsnej parze.

W tym artykule prezentuję rozwiązania trzech zadań ze SPOJa. Wszystkie pochodzą z (dość długiego) cyklu "Answer these queries" i (mimo dość podobnie wyglądających sformułowań) wymagają połączenia kilku różnych, i to dość nietrywialnych, pomysłów. Ze względu na zróżnicowany poziom trudności lekturę polecam zarówno początkującym, jak i starym wyjadaczom.

Każdy może czasem potrzebować k-tego elementu w n-wierzchołkowym drzewie. Przedstawimy kilka sposobów, mniej lub bardziej efektywnych, jak go znaleźć. Po drodze dowiemy się dlaczego STL wcale nie jest taki fajny, jak szukać mediany i że oszczędzanie połowy pracy na każdej operacji daje świetne efekty.

Pisanie kodu to proces długi i skomplikowany. Chwila nieuwagi i nieszczęście gotowe - pojawia się błąd. Czy da się choć część z nich wykryć automatycznie? Przekonajmy się.

Czy wyobrażasz sobie platformówkę bez przeciwników albo bez pocisków? Przydałoby się też poruszanie po zaprojektowanym poziomie, prawda? W tym artykule nauczymy się jak wykrywać i obsługiwać kolizję między obiektami oraz w jaki sposób dodawać różne jednostki do gry.

Jeśli kiedykolwiek w Twojej głowie zrodził się pomysł, by wymyślić własny język programowania, zapraszamy do lektury cyklu artykułów poświęconych temu zagadnieniu. Zaczniemy od napisania kalkulatora wyrażeń arytmetycznych z nawiasami i kolejnością działań (chociaż bardzo prosty, to też jest pewien rodzaj języka programowania). Potem rozbudujemy go o zmienne, pętle i warunki, czyli wszystko, co jest potrzebne w "dorosłym" języku.

Możemy łatwo zwiększyć atrakcyjność naszej gry. Wystarczy wpłynąć na wyobraźnię gracza, tak aby sam zaczął widzieć to, czego oczekuje. Jednym z najprostszych sposobów oddziaływania na wyobraźnię jest dźwięk i muzyka. Stosując odpowiedni podkład muzyczny łatwo jest wpływać na nastrój gracza - sprawiać aby był szczęśliwy i odprężony, albo żeby się wystraszył (jeżeli gra w horror). Oprawa dźwiękowa jest jednym z najważniejszych elementów gier. Dlatego w tym artykule zobaczymy jak można dodać ją do naszej produkcji.

Wszystkie schematy kryptografii asymetrycznej opierają się na jednym podstawowym założeniu - nasz klucz prywatny musi być dla nas dostępny. Co zatem zrobić, gdy był zapisany na zepsutej karcie magnetycznej, zagubionym gwizdku USB czy po prostu na dysku, który uległ awarii?
Jeśli w przeszłości byliśmy wystarczająco zapobiegliwi i opowiedzieliśmy nasz sekret komuś innemu, jesteśmy uratowani.

Przed uruchomieniem programu w języku C należy przetłumaczyć go na język poleceń procesora. Proces ten nazywa się kompilacją, a program który temu służy - kompilatorem . Znając podstawy języka poleceń procesora( czyli asemblera), można fragmenty programu zaprogramować od razu na tym poziomie. Ta umiejętność przydaje się, gdy chcemy wygenerować kod szybszy, niż zrobiłby to kompilator.

Każdy z nas lubi wygrywać, być najlepszym ;-) Dlatego, aby uatrakcyjnić naszą grę powinniśmy zaspokoić tę potrzebę gracza. W tej części kursu stworzymy ekran, na którym gracz będzie mógł umieścić swoje imię gdy zdobędzie więcej punktów niż inni.

Płatności elektroniczne to obecnie normalny element naszego życia. Są na tyle powszechne, że nie zastanawiamy się zbyt często, jak działa pieniądz cyfrowy. Równocześnie coraz częściej słyszy się o pomyśle przeprowadzania wyborów przez internet, oraz rozważa sposoby zapewniania bezpieczeństwa takiego systemu.
Co mają wspólnego te dwa, z pozoru całkowicie niepowiązane, przykłady informatyzacji naszego życia? Wspólnym mianownikiem jest hasło "ślepe podpisy".

Wyobraźmy sobie cyfry wyświetlane na specjalnym wyświetlaczu będącym matrycą 7 x 7 punktów (rysunek 1), składającą się z 7 wierszy zawierających po 7 punktów każdy, której punkty mogą być zapalone (kolor czarny) lub zgaszone (kolor biały). Rysunek 1 przedstawia przykładowy obraz możliwy do wyświetlenia na takim wyświetlaczu. Stan wyświetlacza możemy więc opisać podając stany ("zapalony" lub "zgaszony") wszystkich 7 x 7 = 49 punktów matrycy.

Większość gier komputerowych toczy się na mapie. Może być ona widziana z góry, jak w grach strategicznych. Spotyka się też widok z boku - np. w grach takich jak Mario. Znany jest także rzut izometryczny, który "udaje" widok 3D. Możemy zastanawiać się nad tym jak są wyświetlane różne rodzaje mapy. Ten artykuł prezentuje jeden ze sposobów - mapę zbudowaną z kafli.

Jeżeli nuży Cię patrzenie na przeskakujące cyferki, to powinieneś przeczytać ten artykuł. Powołamy w nim do życia postać sterowaną przez gracza! Będzie chodzić, biegać i skakać dokładnie tak jak jej zagra.

Czyli jak napisać sensowny program w ekstremalnie uproszczonym języku programowania.

Słów kilka o ekscentrycznych dziwolągach pośród języków programowania, czyli językach ezoterycznych.